ابنجا مینویسم: https://lustforlife.persianblog.ir

در انتهای راهروی طبقه چهارم ساختمان E، پسری تنها نشسته است،...

کلمه موفقیت را در گوگل سرچ میکنم، نزدیک به 60 میلیون نتیجه را نشان میدهد همین کلمه را در سایت گنجور سرچ میکنم، و هیچ نتیجه ای حاصل نمی شود. کلمه موفق در دیوان حافظ وجود ندارد و تنها یک بار در آثار مولوی و یک بار در آثار سعدی آورده شده است. به این فکر میکنم که این واژه "موفقیت" از کی و از کجا وارد فر...

امروز صبح که از خواب بیدار شدم، آرزو کردم که کودکی سه ساله باشم. آخر آن زمان ها از بلوغ و میل جنسی خبری نبود، از مرگ تصوری نداشتم، تنها چیزی که وجو داشت رویا بود.... همه چیز با همدیگر تلاقی پیدا کرد تا من تصمیم بگیرم که دیگر در اینجا ننویسم و کوچ کنم به مرحلهی دیگری از زندگیام. "چیز دیگر" فصلی از زن...

احساس خوارشماری همه آن چیزهایی که در چشم اکثر مردم بالاترین لذت زندگی است. این احساس شگفتانگیز و افسونکننده اولبار در قصر سلابادسکی در دلش پیدا شد. آنجا بودکه میدید ثروت و قدرت و زندگی و همهی آنچه مردم با کوشش بسیار در تحصیل آن میکوشند و در حفظ آن تلاش میکنند اگر ارزشی داشته باشد فقط در لذتی است که ...

سالها پیش استادمان گفته بود که از نقشه مملکت قاب بگیرید و آنرا با خوددتان به هر کجا که میخواهید ببرید. راست میگفت، از مملکتمان هیچ چیز به جز ویرانه ای باقی نمانده است. آری، اینجا هم غریبه ام. اما یک فرق وجود دارد، اینکه هم خودم و هم دیگران غریبه بودنم را به رسمیت میشناسیم،...

از هیچ چیز نمیترسم، در هر شرایطی خودم خواهم بود. برایم مهم نیست که چه اتفاقی بیفتد یا نیفتد با تمام وجود سعی میکنم که خودم باشم. که خودم را به رسمیت بشناسم. خودم را دوست داشته باشم و برای خودم احترام قائل باشم. انگار دیگر هیچ چیز برایم اهمیت ندارد.

میگوید آهنگ ایرانی هم روی گوشی دارم! کلی وقت دنبالش میگردد و بعد آهنگ شروع میشود. از همان ابتدا تشخیص میدهم یک آهنگ از آغاصی. با هم بلند میخوانیم: آمنه آمنه چشم تو جام شراب منه :)

روی صندلی، جلوی دوربین نشستم و آماده شدم برای عکس. گفت لبخند بزن. شاید منظورش این بود که اگر لبخند نزنی نمیشود. یک لبخند گذاشتم روی صورتم. عکس را که گرفت، گفت نایس پیکچر :)

کسی که راز شکیبایی را بداند، راه درست بهموقع پیش پایش باز میشود. جنگوصلح- لئون تولستوی- جلد سوم- ص916

متوجه شدم که خیلی از چیزها را نباید گفت. نباید توضیح داد و نباید در موردشان بحث کرد. فقط باید تجربهشان کرد. فقط باید آنها را زیست. انگار که نور آن حقیقت تنها تو را گرم میکند. و هر کس تا اندازهای میتواند راه حقیقت را بپیماید. آری، حقیقت دستیافتنی نیست. فقط میتوان آن را جستوجو کرد،..

یک بار به دنیا میآییم. یک بار فرصت داریم که بچهگی کنیم، نوجوان باشیم، جوانی کنیم... و خلاصهاش اینکه یک بار فرصت داریم که از زندگیمان لذت ببریم. *. بااستعداد، Marc Webb، سینمای آمریکا، 2017.

آیا میتوان عاشق و معشوقی را در نظر گرفت که بلد هستند بنشینند و با همدیگر سکوت کنند؟! آخر، چه نیازی به حرف زدن در این دنیای شلوغ! فیلمی که امروز دیدم 3Iron ساخته کارگردانِ مشهور آسیای شرق کیم کی دوک بود. یک تجربه خوب و دلپذیر. کیم کی دوک درباره این فیلم گفته است که :"همهی ما شبیه به خانههایی خالی هست...

دنیای من چقدر فاصله دارد با دنیای دیگر آدمها. چقدر سخت است بین آدمهایی باشی که دنیایشان را از تار و پود دیگری ساختهاند. دنیای آدمهایی که به ارزشهایشان فکر نکردهاند و فقط به سرعت پیش رفتهاند. همه چیز دارند، اما باز بیشتر و بیشتر میخواهند. باید یاد بگیرم که آرام قدم بردارم در میان آدمهایی که نمیدانند ...

سرچشمه بود. سرچشمهای از احساس خوب. کارهایش را سرِصبر انجام میداد. جوگیر نمیشد؛ شاید چون میدانست از زندگیاش چه میخواهد. حاضر نبود به قیمتِ پول هر کاری انجام دهد. با بقیه فرق داشت. روح داشت. زنده بود. برایش بدست آوردن اهمیت نداشت، دنبال راضی کردن دل خودش بود. از دوست دارمهایش کوتاه نمیآمد. خودِ خودِ خ...

ازدواج نکرده بود. هیچ ادعایی نداشت، اما ما همیشه فکر میکردیم که خودش را وقف ما و مدرسه کرده است. وقتی به کلاس سوم رسیدیم معلم دین و زندگیمان در بخشی که مربوط به احترام به پدر و مادر بود گفت: "پیش خودمان بماند، او یک نمونه است از وقف زندگی برای پ

سروش دباغ در یکی از سخنرانیهایش به این فیلم اشاره کرده بود. دوستش داشتم. *. دورافتاده، Robert Zemeckis، سینمای آمریکا، 2000.

ساعتها سخنرانی میکند، او قادر است برای انواع مشکلات سیاسی مملکتی و جهانی راه حل پیدا کند. اما بعید میدانم که بلد باشد؛ یک "دوستت دارمِ" ساده را به همسرش بگوید.

یکی از مهمترین نقاط ضعف من در بخشیدن آدمهاست. همین کافیست که شخصی یکبار دروغ بگوید یا کاری خلاف اخلاق انجام دهد، تا در نظر من هبوط کند به خیل بسیارها (که خودم هم یکیشان هستم). البته، در زندگی شخصی خودم چند نفری را میشناسم که حقیقتا اینگونه نبودهاند.

تقصیر خودم نیست، دیگر محیط خانه را تاب نمیآورم. هر وقت به خانه برمیگردم، وارد اتاقم که میشوم وسایلی را میبینم که برای من نیستند. مثلا (بعد از گذشت چند سال) جالباسی اتاق من به یک جالباسی عمومی تبدیل شده و انگار هر کسی حق دارد لباسهایی که کمتر از آنها استفاده میکند، آنجا بگذارد. یا کتابخانهای که کتابه...